Mijn meisjesdroom: geschreven door Nassira Boudhan
Verbonden door een droom. Via Facebook, Whatsapp, sms of gewoon ‘live’. Wie van onze droom hoort, sluit zich als vanzelf aan en zet met ons een eerste stap om deze droom uit te laten komen.
Ik ben Nassira Boudhan, geboren op 3 november 1972, in het dorpje Sammar dat in Beni Boughafar ligt, de mooiste kuststreek van Marokko. Mijn opa stond toen aan het hoofd van de familie. Omdat zijn zonen en dus ook mijn vader in het westen aan het werk waren, ging hij over de familiezaken. Uiteraard samen met mijn oma. Zo maakten zij uit wie er wel en wie er niet naar school kon gaan. Voor de meisjes uit dit gezin kon het niet. Later begreep ik dat mijn tantes en mijn oudere zus alleen naar de koranles mochten in de moskee om de hoek.
Dat was voor mij, hoe klein ik ook was, niet vanzelfsprekend. Alleen de koranles volgen was voor mij niet genoeg. Ik wilde naar school! Al had ik geen idee wat dat inhield en besefte ik niet dat ik daar iedere dag bijna 10 kilometer voor moest lopen.
Zes jaar was ik toen ik op een dag een buurmeisje volgde, die wel naar school mocht. Ik stond niet ingeschreven en moest eigenlijk weer rechtsomkeert maken naar huis. De leraar, een kennis van de familie, vond het echter te gevaarlijk om mij alleen naar huis te laten gaan en besloot me die dag daar te houden. Aan het eind van dag zei hij dat ik de volgende dag aan mijn opa het familieboekje moest vragen, en dat mee moest nemen om ingeschreven te kunnen worden.
Grootvaders trots
Dat heb ik heel goed onthouden en eenmaal thuis ben ik in de kast van mijn ouders op zoek gegaan naar dat boekje. Mijn moeder en oma waren bij mijn thuiskomst razend, omdat ze niet wisten waar ik de hele dag had uitgehangen. Ik mocht dit nooit meer doen. En o wee als mijn opa er achter zou komen. De volgende ochtend ben ik vroeg opgestaan om het buurmeisje niet te missen. Met het boekje verstopt onder mijn kleren ben ik met haar meegelopen en heb ik me één jaar te vroeg ingeschreven bij meester Alamrani. Ongeveer drie maanden later kon ik lezen en al wat schrijven en was ik mijn opa’s trots.
Mijn grootvader en ik hebben later veel met elkaar gedeeld. Ik was nieuwsgierig naar zijn verhalen over de oorlog in Spanje, over zijn kennis over de familieboomstam, en naar zijn mening over allerlei zaken. Het broodbakken, de roddels over wie wel en wie niet ging trouwen en de urenlange discussies over wie in het dorp de mooiste kleren droeg op dat ene feest, en wie de mooiste sieraden op het andere feest, liet ik aan mijn tantes, nichtjes en neven over. Dat mijn opa wel kon lezen en schrijven trok mij meer. Ik wilde dat ook.
Naar Nederland
Bijna 8 jaar was ik toen we van Marokko naar Houten in Nederland vertrokken. Een heerlijke plaats om op te groeien, en wat leren en school betreft kon ik daar alle kanten op. Ach ja, waar zou dat niet kunnen in Nederland? Na de basisschool ging ik samen met een groepje medescholieren op de fiets naar de havo in Utrecht. En als het te koud was, namen we gewoon de trein of bus. Een vervolgopleiding was evenmin een probleem. Die had ik snel gevonden in Utrecht, en stel dat ik naar Groningen had gewild, was dat ook prima geweest. Alle mogelijkheden voor vervoer, op kamers wonen waren er. De wereld lag voor mij open.
Ziel & zaligheid
Sinds kort woon ik in Haarlem. Ik heb het daar prima naar mijn zin en ik heb een baan waar ik veel voldoening en plezier aan beleef. Toch, hoe goed het ook met mij gaat, ik merk dat ik daar geen genoegen mee neem. Er is iets is in mijn leven dat iedere keer weer opduikt. Een onderwerp dat als het ware als een rode draad door mijn leven loopt en soms zelfs mijn volledige aandacht opeist en waar ik al mijn ziel en zaligheid in wil steken. Ik word er iedere keer weer door geraakt. Het is iets waarvan ik energie krijg door er alleen maar aan te denken. Iets waarvan ik ga stralen als ik erover praat….
Wat ik graag wil, waar ik zo vaak van droom is dat jonge Marokkaanse meisjes in mijn geboortestreek Beni Boughafar, maar later ook in het gehele Rif-gebied en misschien nog later in heel Marokko de kans krijgen om naar school te gaan. Dat zij net als hun leeftijdgenoten in Nederland na de basisschool een vervolgopleiding kunnen kiezen waar hun hart of interesses naar uitgaan.
Waarom alleen voor meisjes zou je denken? En hoezo Marokko? Dat is bepaald geen ontwikkelingsland?! Zelf heb ik geluk gehad met de uiteindelijke instemming en waardering van mijn opa en later van mijn ouders. Maar dat is helaas niet voor alle Marokkaanse meisjes weggelegd. Veel meisjes uit de dorpen mogen niet naar het voorgezet onderwijs. Enerzijds omdat het te ver lopen is en anderzijds omdat er geen ‘betrouwbare’ mogelijkheden voor vervoer zijn. Elke dag een taxi nemen of op kamers gaan is veel te duur. Bij familie, kennissen of vrienden in de stad intrekken doe je niet. Dit wordt gezien als je dochter ‘dumpen’ en dit gaat in tegen de principes van goed ouderschap. En behalve dat, niet iedereen heeft familie in de stad.
Boze buitenwereld
De meeste ouders vertrouwen hun dochters niet aan de ‘boze’ buitenwereld toe, dus laten zij hun kinderen liever in het huishouden helpen. Dat is makkelijker, gezelliger, goedkoper maar bovenal veiliger.
Een andere reden waarom ik dit met name voor meisjes wil opzetten is dat zij later de moeders worden van zoons en dochters die naar een goede toekomst verlangen. Wie zelf een opleiding heeft genoten en een beroep kan uitoefenen, wil dit zeker ook voor zijn kinderen.
Vrouwen zijn mijn belangrijkste doelgroep. Want hoewel je dat niet zo snel uit ons gezichtspunt in Europa zou opmaken of verwachten, hebben zij – meer dan mannen – iets te zeggen over het reilen en zeilen van een huishouden.
Al pratende over onze geboortestreek, heb Ik mijn droom voorgelegd aan Ahmed Marcouch. Samen met Stichting B!NK zijn we inmiddels concreet invulling aan het geven aan het verwezenlijken van deze droom. Hoe dankbaar ik ben op dit moment kan ik met geen pen beschrijven. Maar een ding is zeker Ik leef mijn droom.
Nassira Boudhan